Clostridium Difficile Öldürür Mü?
Hayatımda hiçbir şey, annemin hastalığı kadar beni hazırlıksız yakalamadı. Kayseri’de, ailemin yanındayken, sabahları güneşin ışıkları pencereden vururken bile, bir şeylerin ters gitmek üzere olduğunu hissetmiştim. O sabah, annemin sağlığı hakkında aldığım telefon haberi, tüm dünyanın üzerinde karanlık bir gölge gibi belirdi. “Clostridium difficile” diye bir şey vardı ve annemin bedeni, tüm yaşadığı yıllara rağmen buna karşı direnememişti.
İlk Belirtiler ve O Hayal Kırıklığı
O sabah, annemin kahvaltısını hazırladım. O kadar alışkındım ki ona yemek yapmaya, onun için yapmadığım tek bir şey kalmamıştı. Ama annemin yüzündeki o yorgunluk, gözlerindeki soluk ışık, her şeyin normal olmadığına dair bir işaretti. Günlerdir mide bulantısı, ishal ve karnındaki şiddetli ağrılarla boğuşuyordu. İlk başta basit bir bağırsak enfeksiyonu olduğunu düşündük, ama sonra doktorların söylediği şey, her şeyin çok daha ciddi olduğuydu. “Clostridium difficile” adı, ilk kez o zaman duyduğum bir bakteriydi. Ama bir bakıma, o an her şeyin başlangıcıydı. O an, neşeli ve güçlü olan annemi kaybetmek, belki de hayatımın en büyük korkusuydu.
İlk Mücadele: Umut
Birçok doktor ve hastaneye gittik. Her gittiğimiz yer, farklı bir tedavi önerisi sundu. Bir umut ışığı belirdiğinde, tüm kalbimle ona sarıldım. Bu bakterinin, ölümcül bir şekilde bağışıklık sistemini zayıflatıp, bağırsak florasını bozarak tüm vücudu etkilemesi, bana her geçen gün daha çok korku veriyordu. Ama o küçük umut ışığı, “tedavi edilebilir” diyordu. Anlamıştım, Clostridium difficile belki de bizi öldürmüyordu ama annemi, onun güçlü kimliğini yavaşça, sinsice yok ediyordu.
Birkaç hafta boyunca annemin durumu bir parça iyileşti. Bazen sabahları başlarındaki o korku, yerini neşeye bırakıyordu. Bir çay içip, birlikte kahvaltı yapıyorduk. İnanmak, bir süreliğine hayatta kalmak gibiydi. Belki de Clostridium difficile bizim hikayemizin sonu olmayacaktı, diye düşünüyordum. Ama bir sabah, annemin gözleri tekrar soldu. O korkunç, zayıf bakışlar… İçim sızladı. Hastalık, sadece onun vücudunu değil, ruhunu da çürütüyordu.
Umutsuzluğun Arifesinde
Ve işte o an, hastalık annemin son zamanlarına daha hızlı yaklaşırken, ben kendimi kaybetmiş gibi hissettim. Her gün hastane odasında, annemi beklerken, o odanın içindeki duvarlar gittikçe daralmaya başladı. Ben, onun yanında olmak için hep güç bulmaya çalışırken, o içsel kaygıyı saklamaya devam ettim. Annemin gözlerindeki korku, bana da geçiyordu. Çünkü bir insanın vücudu, korku içinde olmaya başladığında, yalnızca bedenini değil, ruhunu da teslim eder. Clostridium difficile, hiç durmadan saldırıyordu. Ama en acı veren şey, bu ölümcül bakterinin aslında yavaşça öldürmekte değil, hayatta bırakıp insanı çaresiz bırakmakta çok daha iyi olduğu gerçeğiydi.
Sonuçta Ne Oldu?
Hastalık günler geçtikçe annemi daha fazla teslim aldı. Ama hala, “Clostridium difficile öldürür mü?” sorusu kafamda yankı yapıyordu. Şu an anlatırken bile o çaresizliği hatırlıyorum. Ve bir yanda, hala savaşan, hala pes etmeyen annem. İki hafta önce annemi kaybettim. Ölüm, Clostridium difficile’in bir sonucu olarak onu elimden aldı. Ama ben hâlâ, onun bana bıraktığı anıları yaşıyorum. O anılar, annemin bir zamanlar hayatta olduğu, güçlü olduğu ve hastalıkları yenebileceğini bildiğim zamanlardan kalma. Evet, Clostridium difficile onu bizden aldı ama bu hastalık, ruhumuzu öldüremedi.
Hayatta Kalanların Mücadelesi
İçimde hala derin bir boşluk var. O boşluk, annem ve yaşadığım her şeyin eksikliğiyle doluyor. Ama bir noktada anlamaya başlıyorum. Clostridium difficile, evet, bir can alıcı olabilir. Ama hayat, sadece hastalıkla değil, hayatta kalanlarla ölçülür. Ben, annemin anısını yaşatmak, ona son bir veda edebilmek için her gün mücadele etmeye devam edeceğim. Onun gücünü hatırlayarak…
Ve ben hâlâ şunu düşünüyorum; bir bakterinin hayatta kalmamıza etki etmesine izin verir miyiz? Hayat bu kadar kırılgan, bu kadar zayıf olabilir mi? Belki de bu sorunun cevabını annemin kaybı beni değiştirdiği için verebileceğim.
Clostridium difficile öldürür mü? Bence, bir insanı öldüren, sadece fiziksel hastalık değil. Öldüren şey, insanın içindeki umudun tükenmesi, sevdiği birini kaybetmenin yıkıcı duygusu, en kötüsü de buna katlanmaktır. Ama ben, o kayıptan sonra yeniden öğreniyorum. Hayatta kalanların, ölmeden önce sevdiklerine nasıl veda ettiğini ve onlardan nasıl güç aldığını. Anlatacak çok şey var.