Japon Balığı Tuzlu Suda Yaşar mı?
Kayseri’de küçük bir apartman dairesinde yaşıyorum. Gerçekten, düşündüğümde çok da bir özelliği yok. Ama bazen öyle anlar oluyor ki, bu küçük dünyada yaşadığım her şeyin bana, sadece bana ait olduğunu hissediyorum. Bir tür izole olmuşluk. Ya da belki de ben kendimi öyle hissediyorum. Ne zaman yalnız başıma otursam, düşüncelerim aniden çılgınca bir hızla fırlıyor. Hayatın anlamını, küçük mutlulukları ve en çok da hayal kırıklıklarını sorguladığımda buluyorum kendimi. Bu yazıda da öyle bir sorgulamanın içinde kayboldum: “Japon balığı tuzlu suda yaşar mı?”
Bazen bir soru, seni öyle bir yere götürür ki, sorunun kendisi çoktan unutulur ve sadece cevap arayışının içinde kaybolmuşsundur. Bu yazının da böyle bir başlangıcı oldu.
Küçük Bir Japon Balığı ve Büyük Bir Umut
Her şey, küçük bir Japon balığı alıp eve getirmemle başladı. Söz vererek almıştım onu, annem “böyle şeylerle uğraşma, bakmam ben” demişti ama ben her seferinde annemin gözlerinin içindeki sevgiyi görüyordum. O gözlerde, her şeyin geçici olduğu ve bir zamanlar her şeyi ne kadar çok sevdiğimizin hüzünlü bir hatırlatması vardı. Ama ben, bu Japon balığının bakımını üstlenmeye karar verdim. Bazen, bana bir şeyler verdiğini düşündüğümde, bir balığın bile bu kadar basit şeylere sebep olması tuhaf.
Bütün oda, onu izlediğimde bir tür sessizliğe bürünüyordu. Sadece balığımın hareketleri, sakin bir suyun derinliklerinde kaybolmuş bir balık gibi hareket edişi… Gözlerimi ondan ayıramıyordum. Küçük cam akvaryumunda, suyun içinde yavaşça hareket ederken, onun her bir hareketi bana umut veriyordu. Sanki yaşamı her an birden fazla şekilde deneyimlemenin mümkün olduğu bir dünyada yaşıyormuşum gibi hissettiriyordu.
O balığın hayatı, benim hayatıma bağlıydı. Bakımına dikkat etmem gerektiğini, ne kadar düzenli temizlemem gerektiğini, onu hiç yalnız bırakmamam gerektiğini hatırlıyordum. Ama bir sabah, biraz kaygılandım. Hava soğuktu, ve biraz da tuhaf bir his vardı içimde. O sabah, akvaryumun suyu biraz daha bulanık göründü. Bir an “acaba o tuzlu suda yaşamaz mıydı?” diye geçirdim aklımdan. Hep duymuşumdur: “Japon balığı tuzlu suda yaşar mı?”
Bir an kendimi çelişkiye düşerken buldum. Neden böyle bir soru soruyordum? Neden her şeyin basit olanına değil, karmaşık olanına yöneliyordum?
Bir Anlık Umut ve Korku Arasında
O soruyu düşündükçe, balığımın hayatı bana daha fazla yük olmaya başladı. Bir şeyin sorumluluğunu almak, bazen rahatlatıcı olur. Ama bazen de korkutucu… Benim de o sabah hissettiğim şey buydu. Bir anda, o küçük Japon balığının yaşamını değiştirebileceğim fikri beynimi sardı. Belki de suyu tuzlu hale getirmeliydim. Belki de bu soruyu sormak, onu daha sağlıklı hale getirecekti.
Ama sonra o anın huzurunu düşündüm. Küçük balığım her zaman sakin, suyun içinde naif ve huzurluydu. Neden suyu tuzlu hale getirmek? Bu soruyla, birdenbire yaşamın ne kadar karmaşık hale geldiğini hissettim. İyi niyetle bile bazen her şeyin dengesini bozar mıydım?
O sabah, işte o duygular içinde kayboldum. Balığımla ilgili her şeyin doğru olup olmadığı konusunda bir kafam karıştı. Bir an, her şeyin sonunda kötüye gideceğinden korktum. Ama içimde bir yerlerde, belki de umut vardı. Onu değiştirmek, bu soruyu sormak… Tüm bunlar belki de bir şeyleri düzeltmek için değil, sadece farklı bir yönüyle denemek içindi. Belki de başka bir sorunun cevabını bulmak içindi.
Hayal Kırıklığı
Akşam, balığımı izlerken, bu sorunun bir yanıtı olamayacağını fark ettim. Japon balıkları tuzlu suda yaşamaz, bu kadar basitti. Belki de bazen, yanlış cevapları bulmak için doğru soruları sorarız, ama sonunda hayatın basit gerçekleri her şeyin önüne geçer. O sabah başlattığım bu içsel keşif, beni hayal kırıklığına uğrattı. Balığım tuzlu suyla yaşamazdı, çünkü doğası buna izin vermezdi. Bu, bir nevi gerçekliğin bence en sert yanıtıydı. Çünkü bazen, hayatımızdaki karmaşık düşünceler ve duygular da, doğrudan basit bir yanıtla sonuçlanıyordu.
Balığımı gözlerken, her şeyin sonsuza dek değişebileceğini düşündüm. Ama yine de, o balık, suyun içinde her zamanki gibi yüzerken, ben de içimdeki huzursuzluğu ve karmaşayı kabullenmeye çalışıyordum. O anda, hayatta bazı şeylerin değiştirilmesi mümkün olsa da, bazen değiştirmemenin de doğru bir karar olduğuna karar verdim.
Bir balıkla, suyla, basit ama etkili bir soruyla, insanın kendine dönmesi ve doğruyu bulması… Bazen işte böyle olur. En karmaşık duygular, en basit soruların cevabında gizlidir.
Sonuç: İçsel Suyun Sırlı Derinlikleri
Japon balığı, tuzlu suda yaşamaz. Bu belki de hayatın en basit ama en derin cevabıdır. Ama her soruda olduğu gibi, bu sorunun da, başka bir anlamı var. Sorular, bazen basit görünen bir hayatın derinliklerine inmeye yönelik bir yolculuktur. Bu küçük Japon balığı, bana da bir şeyler öğretti. Gerçek, bazen en yakın olduğumuz şeyin derinliklerinde gizlidir. Basit bir sorudan çıkan cevap, insanın içindeki en derin duyguları harekete geçirebilir.
Ve ben, Kayseri’de yalnız başıma otururken, o küçük balığa bakarak, bazen hayatın sadece basit olduğu, bazen de karmaşık ve cevaplanması güç olduğu gerçeğini kabulleniyorum.