Kayseri’de Günlerim, Haritaların İçinde Kayboluşum ve Antalya Sorusu
Kayseri’de 25 yaşında olmak, çoğu zaman soğuk bir rüzgârla yüzleşmek gibi. İnsan hem sertleşiyor hem de içinde bir yerlerde yumuşak kalmaya çalışıyor. Günlük tutmayı hep bu yüzden sevdim; çünkü bazı şeyleri içimde tutarsam taşacakmışım gibi hissediyorum.
O gün de yine defterimin sayfalarını karıştırıyordum. Kahvemin buharı camda ince bir sis bırakmıştı. Dışarıda Erciyes’in silueti vardı; her zamanki gibi sessiz, sabırlı ve uzak.
Ve tam o anda aklıma düşen o basit ama tuhaf soru her şeyi değiştirdi:
Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir?
Yanlış Bildiğim Coğrafyalar, Yanlış Bildiğim Duygular
Herkese merhaba! Bu yazımızda “Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir” hakkında bilinmesi gereken önemli noktaları ele alıyoruz.
İlk duyduğumda bunun çok basit bir soru olduğunu düşündüm. Hatta biraz da gülümsedim. Çünkü okulda defalarca öğretilmişti: Kayseri İç Anadolu’dur, Antalya ise Akdeniz.
Ama insan bazen bildiği şeyleri bile yanlış hissetmeye başlıyor. Ben de o gün tam olarak öyleydim.
Defterime şunu yazmışım:
“Bildiğim şeyler neden bazen içimde yerini bulmuyor?”
Belki de mesele coğrafya değildi. Belki de mesele, benim içimdeki yön duygusuydu.
Antalya’nın sıcaklığını hiç yaşamadım ama hayalini çok kurdum. Kayseri’nin sert kışları arasında büyüyen biri için Antalya, sanki başka bir hayatın mümkünlüğü gibiydi. Ve o yüzden o soru—Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir?—sadece bir bilgi sorusu olmaktan çıkıp içimde garip bir boşluğu dürtüyordu.
Kayseri’nin Sessizliği ve İçimdeki Sıkışma
Kayseri’de sabahlar erken başlar. İnsan geç uyanmayı bile suç gibi hisseder. Sokaklar temizdir ama biraz da serttir. İnsanlar mesafelidir ama güvenlidir.
Ben ise hep arada kalmış gibiyim.
25 yaşındayım ama bazen 17 yaşındaki halim hâlâ içimde bir yerlerde oturuyor. Gelecek planları yaparken bile içimde küçük bir panik hissi oluyor. Sanki bir şeyleri yanlış bölgeye koymuşum gibi.
O gün dışarı çıktım. Kafamda hâlâ aynı soru dönüyordu. Antalya’nın Akdeniz olduğunu bilsem de, içimdeki karışıklık geçmiyordu.
Bir arkadaşım mesaj attı:
“Yazın Antalya’ya gidelim mi?”
Kalbim hızlandı.
Cevap vermeden önce uzun süre ekrana baktım. Çünkü o an sadece bir tatil planı değil, başka bir hayat ihtimali gibi geldi.
Otobüs Terminalinde Başlayan Hikâye
Bir hafta sonra kendimi Kayseri otogarında buldum. Gerçekten gidiyordum. Antalya’ya.
Elimde küçük bir çanta, içinde birkaç kıyafet ve defterim vardı. Defterim olmadan hiçbir yere gitmezdim. Çünkü düşüncelerimi kaybetmekten korkuyorum.
Otobüs hareket ettiğinde camdan dışarı baktım. Kayseri yavaş yavaş geride kalıyordu. O an içimde tuhaf bir boşluk oluştu.
Ve yine aynı soru zihnime geldi:
Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir?
Bu kez kendime kızmadım. Sadece gülümsedim. Çünkü artık cevabı bilmekten çok, neden bunu bu kadar düşündüğümü anlamaya çalışıyordum.
Yol: İçimden Geçen Coğrafya
Yol uzadıkça içimdeki düşünceler de değişti. Sivas’ı geçtik, sonra daha sıcak yerler hissetmeye başladım. Pencereden bakan gözlerim sadece manzarayı değil, kendi içimi de izliyordu.
Bir noktada fark ettim ki, ben aslında Antalya’yı değil, kendimi arıyorum.
Kayseri’de kalmış bir yanım var. Sert, kontrollü, biraz da çekingen. Antalya’ya gitmek isteyen yanım ise daha özgür, daha hafif.
Ve bu iki yanım sürekli tartışıyor.
Otobüsün Sessiz Yolcuları ve Benim İç Sesim
Yanımda oturan yaşlı bir amca uyuyordu. Karşı koltukta genç bir çift telefonla oynuyordu. Herkes kendi yolundaydı.
Ben ise defterimi açtım.
Şunu yazdım:
“Belki de insanın içi de bölgelere ayrılmıştır. İç Anadolu tarafı daha dayanıklı, Akdeniz tarafı daha umutlu…”
Yazarken kendime güldüm ama gözlerim doldu.
Çünkü gerçekten öyle hissediyordum.
Antalya’yı düşündükçe içimde bir ferahlık, Kayseri’yi düşündükçe bir aidiyet ama aynı zamanda bir sıkışma hissediyordum.
Ve yine o soru:
Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir?
Bu kez cevabı biliyordum ama hislerim bilmiyordu.
Antalya’ya Varış: Sıcaklığın Gerçeği
Otobüs Antalya’ya girdiğinde hava değişti. Camı açtığım anda yüzüme çarpan sıcaklık neredeyse gerçek dışıydı. Kayseri’deki kuru soğuğun yerini yumuşak bir nem almıştı.
Şehir farklıydı. İnsanlar daha rahat yürüyordu. Kimse acele etmiyordu.
Bir an durdum.
“Ben buraya gerçekten geldim mi?” diye düşündüm.
O an içimde garip bir umut doğdu.
Sanki hayat sadece Kayseri’den ibaret değilmiş gibi.
Sahil Kenarında İlk Yalnızlık
Denizi ilk gördüğümde konuşamadım. Sadece baktım.
Dalga sesleri, içimdeki sessizliği büyüttü. Defterimi açtım ama yazamadım.
Çünkü hissettiğim şey kelimelere sığmıyordu.
Bir süre sonra sadece şu cümleyi yazabildim:
“Bazen insanın içinde haritalar değişir.”
Ve tekrar o soru geldi aklıma, ama bu kez farklı bir tonda:
Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir?
Cevap artık önemsizdi. Çünkü Antalya, içimde bir bölgeye dönüşmüştü. Coğrafi değil, duygusal bir bölgeye.
Kayseri’ye Dönüş ve İçimde Kalan Antalya
Birkaç gün sonra geri döndüm. Kayseri yine aynıydı. Erciyes yine oradaydı. Sokaklar yine sertti.
Ama ben değişmiştim.
Otobüsten indiğimde hava soğuktu. Ama içimde hâlâ Antalya’nın sıcaklığı vardı.
Evime yürürken fark ettim ki, insan gittiği yerleri değil, hissettiği yerleri taşıyor.
Defterimi açtım ve son sayfaya şunu yazdım:
“Antalya artık bir şehir değil, içimde bir ihtimal.”
Ve yine o soru zihnimde belirdi ama bu kez gülümseyerek:
Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir?
Bu sorunun cevabı artık bende bilgi olarak değil, bir yolculuk olarak duruyordu.
Son Düşünce: Bölgeler Değil, Hisler
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu anlıyorum: İnsanlar sadece şehirlerde yaşamıyor. İçlerinde de şehirler taşıyor.
Kayseri bana dayanmayı öğretti. Antalya bana nefes almayı.
Ve ben ikisinin arasında bir yerde büyüdüm.
Belki de en doğru cevap şuydu: İnsan kendi iç haritasını kendisi çiziyor.
Ve o haritada bazen Antalya, İç Anadolu’da bile hissedilebiliyor.
Lunatec okurlarıyla “Antalya ili iç Anadolu bölgesi nde midir” konusunu paylaşmak gerçekten güzeldi. Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere!
Benzer Bir Yazı: Anafaz evresinde iğ iplikleri kısalır mı ?